مقدمه و هدف: کامپومرهای رنگی، گروهی از مواد ترمیمی هستند که از سال 2002 برای ترمیم دندان های شیری معرفی شده اند؛ این مواد به دلیل جذابیتی که رنگشان ایجادمی کند و همچنین سهولت استفاده، در دندان پزشکی کودکان مورد توجه قرارگرفته اند؛ ازآنجاکه رنگ موجود در این مواد می تواند خصوصیات فیزیکی آنها را تغییردهد، هدف از این مطالعه، بررسی کامپومرهای رنگی در زمان های نوردهی40، 20 و 60 ثانیه است.مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی_آزمایشگاهی،180 عدد دیسک کامپوزیتی تهیه شدند؛ سپس کامپومرهای رنگ های «آبی، سبز، طلایی، نقره ای، لیمویی و صورتی»، داخل دیسک ها پک و با دستگاه LED در زمان های40،20و 60 ثانیه کیور شدند. نمونه ها ده روز در انکوباتور در دمای 37 درجه نگهداری شدند؛ سپس با دستگاه سختی سنج ویکرز، ریزسختی نمونه ها اندازه گیری و داده ها با آنالیز آماری ANOVA بررسی شدند.نتایج: بیشترین میانگین ریزسختی به دست آمده، به رنگ نقره ای به میزان 44.19 و کمترین میانگین آن، به رنگ آبی به میزان 39.52، مربوط بود؛ رنگ های صورتی، سبز و طلایی با درجه سختی 42، سختی متوسطی داشتند. تجزیه و تحلیل آماری نشان داد که رنگ کامپومر و سمتی که کامپومرها کیورمی شدند بر میزان ریزسختی کامپومرها تاثیر معنادار داشته اند اما زمان نوردهی بر میزان سختی، تاثیری معنادار نداشته است؛ از میان رنگ ها، رنگ آبی، کمترین سختی (P£0.05) و رنگ نقره ای و لیمویی، بیشترین سختی (P<0.05) را دارا بوده اند.نتیجه گیری: براساس نتایج این مطالعه، رنگ کامپومر بر میزان ریزسختی آن، تاثیرگذار است و کامپومرهای رنگی با رنگ نقره ای و لیمویی به دلیل سختی بیشتر برای ترمیم دندان های شیری توصیه می شوند.

ویژگی عمده سرامیک ها، تردی زیاد یا چقرمگی شکست کم آنها در مقایسه با سایر مواد است که در عمل تعیین عدد مذکور یکی از ملاک های مهم جهت طراحی و کاربرد آنها به حساب می آید.در این مقاله شیوه ای نو در جهت تعیین چقرمگی شکست سرامیک ها ارائه شده است که در جهت کاهش هزینه های ناشی از تعیین چقرمگی شکست، نسبت به روش های پیشین نقشی موثر دارد. به عبارتی این تحقیق، منجر به پی بردن به شرایط بهینه طراحی با کاهش هزینه های ناشی از تعیین خواص مورد استفاده مواد سرامیکی در انواع صنایع می شود. از اینرو و با توجه به قیمت پایین و سهولت دسترسی به آلومینا (Al2O3) که به طور وسیعی در انواع صنایع سرامیکی کاربرد دارد، از این ماده به عنوان ماده پایه در جهت رسیدن به هدف مورد نظر استفاده فراوانی شده است. آلومینای خالص با داشتن خواص عالی مانند دیرگدازی و سختی بالا، دارای معایبی مانند چقرمگی شکست کم می باشد که با محدوده گسترده ای از انواع افزودنی ها، برای بهبود خواص مکانیکی، به زمینه آلومینا اضافه می شود. یکی از این افزودنی ها می تواند نانوذرات کاربید سیلیسیم (SiC) باشد. در مقاله حاضر پودر میکرونی آلومینا حاوی 0.05% وزنی نانواکسید منیزیم به طور جداگانه و نیز همراه با مقادیر مختلف نانوذرات کاربید سیلیسیم شامل 2.5، 5، 7.5، 10 و 15% مخلوط گردید. تا با ساخت انواعی از سرامیک هایی که خواص فیزیکی و مکانیکی متفاوتی را دارا می باشند، معادله نیمه تجربی برای تعیین مقدار چقرمگی شکست آنها ارائه کرد و استفاده از این معادله را برای دیگر مواد ترد بسط داد. این معادله باعث کاهش هزینه های ناشی از انجام آزمایشات در تعیین چقرمگی شکست مواد ترد مختلف خواهد شد.

به لحاظ تاریخی توبرکلوزیس عامل مهم مرگ و میر در سرتاسر جهان بوده است. عفونت توبرکلوزیس به دلیل مسری بودن، قابلیت ماندن به صورت نهفته در میزبان برای یک مدت طولانی و سپس پیدایش آن به شکل یک عفونت فعال هنوز به عنوان تهدیدی جدی برای سلامت انسان باقی مانده است. تخمین زده می شود که یک سوم از جمعیت جهان نزدیک به دو بیلیون نفر با مایکوباکتریوم توبرکلوزیس آلوده شده اند. افراد مبتلا به عفونت نهفته تنها با مایکوباکتریوم توبرکلوزیس آلوده شده اند بدون اینکه علایم بالینی داشته باشند. تست توبرکولین بیشترین تستی است که به طور گسترده در جهان برای تشخیص افراد آلوده شده با مایکوباکتریوم توبرکلوزیس استفاده می شود. تست توبرکولین داده های ارزشمندی را در تشخیص عفونت نهفته فراهم می کند با این وجود واکسیناسیون با واکسن ب. ث. ژ و آلوده شدن با مایکوباکتریوم های غیرتوبرکلوزی اختصاصیت این تست را کاهش می دهد. در این تست پاسخ های ازدیاد حساسیت نسبت به مشتق پروتیینی تخلیص شده از مایکوباکتریوم توبرکلوزیس ازریابی می شود. تست توبرکولین مثبت نشان دهنده احتمال ابتلا به عفونت توبرکلوزیس و پیشرفت عفونت نهفته به عفونت فعال می باشد. مطالعات پیشین نشان داده است که بین پاسخ مثبت تست توبرکولین و احتمال عفونت فعال رابطه ای وجود دارد. شواهد تجربی نشان داده است که درمان عفونت نهفته احتمال عفونت فعال را کاهش می هد. اگرچه تست توبرکولین یک تست ایده آل نیست اما یک روش ساده و ارزان قیمت برای تشخیص توبرکلوزیس می باشد که این ویژگی ها باعث شده به روشی مناسب به ویژه در کشورهای در حال توسعه بدل شود.

مقدمه: استئوپروز یکی از انواع بیماریهای متابولیکی استخوان می باشد که با توده استخوانی اندک و برهم ریختگی زیر ساختارهای بافت استخوانی همراه بوده و به افزایش شکنندگی استخوان و در نهایت شکستگی آن منجر می شود. این تحقیق با هدف بررسی معیار گزینشی تخمین ساده ریسک استئوپروز و ارتباط آن با تست سنجش تراکم استخوانی به عنوان یک روش کم هزینه ساده و غیرتهاجمی در تشخیص استئوپروز انجام شده است. روش کار: پژوهش از نوع مقطعی است که با نمونه گیری آسان و از طریق پرسشنامه چند قسمتی که بخش اول پرسشنامه حاوی اطلاعات دموگرافیک و بخش دوم شامل فاکتورهای خطرساز استئوپروز جهت بررسی تخمین ساده خطر استئوپروز انجام گردید. پرسشنامه ها توسط 250 فرد مراجعه کننده به مراکز تراکم سنجی بیمارستان مرکزی شیراز تکمیل و سپس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است. نتایج: در بین افراد مراجعه کننده با استفاده از پرسشنامه تست ساده تخمین خطر استئوپروز 39.4% افراد طبیعی و 60.6% افراد نیاز به بررسی بیشتر جهت تشخیص استئوپروز بودند. نتایج بدست آمده نشان می دهد که ارتباط معنی داری بین نمره آزمون تخمین ساده خطر استئوپروز و تست سنجش تراکم استخوانی ناحیه هیپ و لومبوساکرال وجود دارد (P<0.05). بین نمره تخمین ساده خطر استئوپروز و افراد با بیماریهای روماتیسمی و افراد با سابقه شکستگی قبلی و بین تست تراکم استخوانی ستون فقرات سن پس از یائسگی، استعمال سیگار و عدم مصرف مناسب فرآورده های حاوی کلسیم و ویتامین D نیز ارتباط معنی دار و مثبت بود (P<0.05).حساسیت و ویژگی بدست آمده از تست تراکم استخوانی ناحیه ستون فقرات جهت تشخیص افراد بیمار به ترتیب 64.5 و 48.1 محاسبه گردید. نتیجه گیری: استفاده از نمره تخمین ساده ریسک استئوپروز در غربالگری افراد با ریسک پایین موثر بوده و از هزینه های ناشی از تست های جذب سنجی و روشهای تهاجمی می کاهد و افرادی که نمره تست تخمین ساده خطر استئوپروز در آنها بیشتر از 6 است بایستی جهت پیشگیری از استئوپروز مورد تست سنجش تراکم استخوانی قرار گیرند.

در این پژوهش یک شبکه عصبی پیشرو با الگوریتم پس انتشار خطا، برای پیش بینی سختی نانوکامپوزیت های پایه آلومینیوم با تقویت کننده آلومینا، که به روش آلیاژسازی مکانیکی و پرس گرم تولید شده بودند، با استفاده از داده های موجود طراحی شد. درصد حجمی تقویت کننده، اندازه ذرات تقویت کننده نانومتری، نیروی وارد شده در آزمون سختی ویکرز؛ همچنین عوامل موثر بر فرآیند آلیاژسازی مکانیکی مانند زمان آسیاب کاری، نسبت وزنی گلوله به پودر و سرعت آسیاب به عنوان متغیرهای ورودی شبکه و عدد سختی ویکرز به عنوان متغیر خروجی شبکه در نظر گرفته شدند. عوامل موثر در آموزش شبکه مانند نرخ آموزش، تعداد لایه های پنهان و تعداد نرون های لایه های پنهان؛ با سعی و خطا تعیین شدند. برای بررسی عملکرد شبکه، از نمودارهای رگرسیون در مراحل آموزش، صحت سنجی و تست؛ و همچنین از میانگین مربعات خطا استفاده شد. شبکه عصبی طراحی شده قادر است سختی ویکرز داده های تست را با میانگین خطای 2.67 درصد یا 2.25 ویکرز پیش بینی نماید. با استفاده از شبکه عصبی طراحی شده، سختی ویکرز نانو کامپوزیت آلومینیوم-آلومینا، بدون نیاز به کارهای آزمایشگاهی پرهزینه، قابل پیش بینی می باشد.